കൊച്ചിയുടെ ഭംഗിയുള്ള കായൽപരപ്പിൽ വള്ളത്തിലിരുന്ന് ഫോണിലേക്ക് നോക്കുകയാണ് 37 വയസ്സുകാരിയായ തമ്പുരു. താൻ സ്വന്തമായി ചെയ്യുന്ന മീൻപിടിത്തത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു താളിലാണ് അവളുടെ കണ്ണ്. ചെളിനിറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ, പാറയിടുക്കുകളിൽ കൈകൾ പൂഴ്ത്തി വെറുംകൈയോടെ മീൻപിടിക്കുന്ന ‘തപ്പിപ്പിടിത്തം’ എന്ന പഴയകാല രിതിയെക്കുറിച്ചാണ് അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത്. ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ പലരിൽ നിന്നും പരിഹാസങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ, താൻ അന്തസ്സോടെ ചെയ്യുന്ന ഈ തൊഴിൽ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ കായലോരങ്ങളിൽ തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന, എന്നാൽ ഇന്ന് അധികമാരും ചെയ്യാത്ത ഈ അപൂർവ്വ മീൻപിടിത്ത രീതിയുടെയും അത് ജീവനാക്കിയ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെയും കഥയാണിത്.
വെറുംകൈയോടെ വെള്ളത്തിലേക്ക്; വിരൽത്തുമ്പിലെ മീൻപിടിത്തം
യാതൊരുവിധ വലകളോ ചൂണ്ടകളോ ഇല്ലാതെ കേവലം സ്പർശനത്തിലൂടെയാണ് ഇവർ മീൻപിടിക്കുന്നത്. വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി കായലിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ പാറയിടുക്കുകളിലേക്ക് കൈകൾ കടത്തിയാണ് തമ്പുരുവും കുടുംബവും മീൻ തിരയുന്നത്. ഒരു മീൻ വിരലുകളിൽ വന്ന് തട്ടുമ്പോൾ തന്നെ കൈകൾ വേഗത്തിൽ അതിനെ ഒപ്പിയെടുക്കും. തമ്പുരുവിനൊപ്പം 55 വയസ്സുകാരിയായ അമ്മ വനജയും 70 വയസ്സുകാരിയായ അമ്മൂമ്മ വിലാസിനിയും ചെറിയമ്മ രാഗിണിയും ഈ വള്ളത്തിലുണ്ട്. പൂത്തോട്ടയ്ക്കടുത്തുള്ള കാട്ടിക്കുന്ന് തുരുത്ത് എന്ന കൊച്ചുദ്വീപിലെ ഇവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ കായലുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നു.
കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ വഴികൾ
ഒരു മീൻപിടിത്ത യാത്രയ്ക്കായി വള്ളത്തിൽ രണ്ട് മണിക്കൂറോളം ദൂരം ഇവർക്ക് സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട്. തൃപ്പൂണിത്തുറ, നെട്ടൂർ, കുമ്പളം തുടങ്ങിയ ദൂരസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് വേലിയേറ്റവും വേലിയിറക്കവും നോക്കിയാണ് ഇവരുടെ യാത്ര. ഒരു ദിവസം മൂന്ന് മുതൽ അഞ്ച് മണിക്കൂർ വരെ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ തുടർച്ചയായി നിന്നാണ് ഇവർ മീൻ പിടിക്കുന്നത്. ചില ദിവസങ്ങളിൽ നല്ല ലാഭം കിട്ടുമെങ്കിൽ മറ്റു ചില ദിവസങ്ങളിൽ വള്ളത്തിന്റെ എണ്ണക്കാശ് പോലും കിട്ടാറില്ല. വള്ളത്തിന്റെ എഞ്ചിൻ പണിക്കായുള്ള വലിയ ചിലവുകൾക്കിടയിലും തമ്പുരു തന്റെ കുടുംബത്തെയും സഹോദരങ്ങളെയും പഠിപ്പിച്ചു വളർത്തിയത് ഈ മീൻപിടിത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം കൊണ്ടാണ്.
കാഴ്ച്ചയിൽ കാണാത്ത വേദനകൾ
വെറുംകൈയോടെ കായലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ മീൻ തിരയുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമാണെങ്കിലും ഇതിന് പിന്നിൽ വലിയ വേദനകളുണ്ട്. കരിമീന്റെ കൂർത്ത മുള്ളുകൾ കൈകളിൽ തറച്ചു കയറുകയും കായലിലെ ചിപ്പികളും കുപ്പിച്ചില്ലുകളും കൈകൾ കീറി മുറിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ പാറയിടുക്കുകളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഞണ്ടുകൾ കൈകളിൽ ശക്തമായി കടിച്ചു പിടിക്കും. ‘നച്ചൂസ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന വിഷമുള്ള മീനുകൾ കുത്തിയാൽ കൈകൾ വീർത്തു വന്ന് മണിക്കൂറുകളോളം കടുത്ത വേദന സഹിക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട്. ശ്വാസംമുട്ടലിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും തമ്പുരു തന്റെ കയ്യിൽ എപ്പോഴും മരുന്ന് കരുതിയാണ് മീൻപിടിക്കാൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത്.
കായലിലെ പാട്ടുകളും ഒത്തൊരുമയും
ഇത്രയൊക്കെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും വള്ളത്തിലെ ഇവരുടെ യാത്രകൾ എപ്പോഴും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതാണ്. വള്ളത്തിലിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചും സിനിമ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞും തമാശകൾ പൊട്ടിച്ചും ഇവർ ഈ കഠിനാധ്വാനത്തെ ഒരു ആഘോഷമാക്കി മാറ്റുന്നു. യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോൾ അമ്മൂമ്മ വിലാസിനി വള്ളത്തിലിരുന്ന് പഴയ നാടൻ പാട്ടുകൾ പാടുന്നത് പതിവാണ്. ആദ്യമായി കയ്യിൽ തടയുന്ന മീൻ രക്ഷപ്പെട്ടുപോയാൽ അന്ന് നല്ല മീൻ കിട്ടില്ലെന്ന പഴയകാല വിശ്വാസങ്ങളും ഈ അമ്മമാർക്കിടയിലുണ്ട്. അമ്മയും മക്കളും ഒത്തുചേരുന്ന ഈ വള്ളം തന്നെയാണ് അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ലോകം.
സ്നേഹവും അംഗീകാരവും നിറഞ്ഞ പുതിയ കാലം
തന്റെ കഠിനമായ ഈ ജോലി മറ്റുള്ളവർ കൂടെ അറിയണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയാണ് തമ്പുരു ഇതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ പകർത്തി ആളുകളിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. തങ്ങളെ പണ്ട് കളിയാക്കിയവർ പോലും ഇന്ന് ആദരവോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും സംസാരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഈ അമ്മമാർക്ക് വലിയ അഭിമാനം തോന്നുന്നുണ്ട്. അമ്മയുടെ കൈകളിലെ മുറിവുകൾ കണ്ട് പണ്ട് വിഷമിച്ചിരുന്ന മകൾ ഇന്ന് അമ്മയുടെ ജോലിയെക്കുറിച്ച് അഭിമാനത്തോടെയാണ് കൂട്ടുകാരോട് പറയുന്നത്. പുതിയ തലമുറയിലെ കുട്ടികൾ കായലിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ മടിക്കുമ്പോഴും, തങ്ങളുടെ ജീവനായ കായലിനെ കൈവിടാതെ ഇന്നും സ്നേഹത്തോടെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കുകയാണ് ഈ കൊച്ചിയിലെ പെൺകരുത്ത്.
